اوس خو په چينه کې ګلاب نه راځي----- ستا له خوا جانانه جواب نه راځي---- سم لکه ګلاب ځوانۍ په اور سوځي---- څنګ به، پر دې کلي عذاب نه راځي
يا د زړګي، يا د ځيګر درد دى/ ستا په خاطر به وي، که هر درد دى/ زه مسافر يم، خو يوازې نه يم/ زما د لارې، همسفر درد دى
بل مو پر سرونو اور_ ولګاوه ورونو اور_ اورئ د ماشوم ژړا!_ نه مو واخيست زړونو اور_
په لاسونو كې يې بم دى بل شى نه دى دا سړى زموږ د كلي سړى نه دى څه اسانه يې كړې وران بيرته يې جوړ كړې دا مې زړه دى څه د شګو كورګى نه دى
كيرل اين ډفي نه يوازې د برتانيې د شاعرانو لومړۍ ملكه ده بلكې لومړۍ اسكاټلنډۍ ده چې د وياړ دا چوكۍ وركول كيږي. برتانيې په خپل تاريخ كې د لومړي
د انساني ابادۍ د ګڼ ځنګله يانې نيويارک په يوه سيمه کې د يوه زاړه امريکايي کور کوچنۍ او وړې زېرخانې ته د دې مينوال له مينې نه د (مينې کور) وا
چې غرق په می شم
ايله سړی شم
تا به د ځان کړم
زه چې زلمی شم
بشپړ متن...........
راشي شوګيره کوي
ټوله شپه کيسه کوي
څه لېوني خلک دي
جنګ کوي جګړه کوي
عشق خلوص اوزغم وفا
څومره ښه واره کوي
بش
څه موده وړاندی نامعلومو کسانو د کندهار ښار د ميرویس لیسی پر ښځینه زده کوونکو تیزاب وشندل. حکومتی چارواکو تر تحقیاتو وروسته د دغه ناوړه ع
زموږ کليوالې مينې ته وا لکه غوڅې څيړۍ
چې دحالا تو دلمبو څادر په سر ګرځوي
بس درواج وږى ليوه په هر سړي واکمن دى
دمرګي کندې ته ځوا
ومه لېونی خو دومره نه ومه
زه د عشق نه مخکې څومره ښه ومه
ما ته به هم چا خواږه خواږه کتل
زه د يوې ښکلې لکه زړه ومه
بش
کلي نه را کډه شوو په ښار کې زندګي کوو
دلته هم په وېره او په ډار کې زندګي کوو
اې د نړۍ خلکو ورځۍ ټولې خوښۍ ستاسي دي
څه وړې وړې سلګۍ وهي رپيږي
نه پوهېږم چې ژړېږي که خنديږي
بيا د اوښکو په سېلاب به يې لاهو شم
له ژړا يې سترګې ډکې ډکې
زه تياره يمه او نور دى ستا په لاس كې
د ژوندون ټوله سُرور دى ستا په لاس كې
اوه رنګه ستا له سترګو نه رنګ اخلي
د اوو سُرونو سُ